Vučje

Tile Mosaic: https://www.tuxpi.com/photo-effects/tile-mosaic

Vučje je gradsko naseljeno mesto grada Leskovca u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2865 stanovnika. Nalazi se približno 17 km jugozapadno od grada Leskovca i geografski je centar područja Porečje. Kroz Vučje protiče reka Vučjanka po kojoj je mesto dobilo ime. Na reci Vučjanki, nekoliko kilometara iznad Vučja, nalazi se hidrocentrala iz 1903. godine i ostaci Skobaljić grada. Vučje ima dom zdravlja, policijsku stanicu, fudbalski klub, karate klub, atletski klub AK „Vučje“ itd. Ima osnovnu školu „Bora Stanković“ i srednju školu „Svetozar Krstić Toza“. Ovo mesto je i kulturno središte kraja, a u njega dolaze mladi iz okolnih sela da se zabavljaju i druže. Vučje sa planinom Kukavicom predstavlja najlepše turističko mesto na teritoriji opštine Leskovac.Ono je polazna stanica izletničkih i planinarskih ruta, čije su ciljne tačke kanjon Vučjanke i planinsko-turistički komleks Kukavice.Od Leskovca je udaljeno 17 km.

Nijedno naselje nije više u ravnici i u planini nego što je to Vučje i ni nad jednim se nije tako planina nagnula kao nad ovim centrom Porečja. Vučje sa planinom Kukavicom, hidrocentralom, kanjonom reke Vučjanke, starim vodenicama i ostacima kule Nikole Sokobaljića – jedinstvena je lokacija. Ovo gradsko naselje u Jablaničkom okrugu čini centar ove mikro-regije i nalazi se dvadesetak kilometara južno od Leskovca.

Na malom prostoru zajednički rad prirode i ljudi predstavlja posebnost ovog kraja. Na samo dva kilometara od nekadašnje opštine Vučje, blagim usponom već prepoznajemo stenovituo korito reke Vučjanke. Nailazimo na prve vodenice ukutkane u prirodni predeo. Desno od puta se nailazi na crkvu Cvetog Jovana Krstitelja iz 1932. godine, značajno i originalno delo srpske crkvene arhitekture. Nakon uspona sledi i prvi vidikovac, sa koga se pruža sjajan pogled na hidrocentralu, kamento korito reke sa visećim mostom i jezero sa uređenim mestom za izletnike i kupače.
Hidrocentrala Vučje se nalazi na visini od 360 metara. Izgradjena je 1903. godine kao treća hidroelektrana u Srbiji. Smeštena u ovom živopisnom kanjonu, okružena zelenilom, daje impresivan osećaj.

Dalje uzvodno od hidrocentrale nailazimo na useklu kanjonsku dolinu, deo poznatiji kao Đokini virovi.
Pravi prirodni raritet prestavlja kanjon reke Vučjanke sa okomitnim stranama visokim preko 100 metara. Kanjon je dug dva kilometara, a snaga vode je stvorila mnogobrojna kamena udubljenja, takozvane lonce i kazane sa slapovima, vodopadima i virovima. Ovi lonci su poređani stepenasto od najvećeg do najmanjeg i pored prirodnog fenomena predstavljaju i najatraktivniju turističku lokaciju jablaničkog okruga.

Zbog svog malog vodostaja, oni najuporniji mogu uživati u njenim lepotama, laganom ali opreznom šetnjom.
Iznad celog kanjona nalazi se kanal dug oko jednog kilometra, zahvata vodu koja dalje ide do hidroelektrane,delimično je uklesan u stene, izuzetan građevinski poduhvat, ograđen ogradom, koji smelim šetačima pruža nesvakidašnji doživljaj sa prelepim pogledom na kanjon.

Srednjevekovna tvrđava sa ostacima bedema i kule iz prve polovine 15. veka nosi ime Skobaljić grad i nalazi se na 579 metara nadmorske visine, iznad kanjona Vučjanke podignut na strmoj i nepristupačnoj litici, skriven susednim kosama i grebenima. U blizini grada je izvor, guste šume i planinski pašnjaci. Ime je dobio po Nikoli Skobaljiću istorijskoj ličnosti, iz sredine XV veka. Istorijski podaci odnose se na dogadjaje u vezi sa borbom Srba i Turaka u oblasti Dubočice koja je u vreme Stefana Nemanje ulazila u sastav srpske države.

Na jedan kilometar od Vučja,uz kanjon reke Vučjanke, okružena bujnim zelenilom, nalazi se crkva rođenja sv. Jovana Krstitelja, takođe delo arhitekte Grigorija Samojlova. Sagrađena je 1938. godine na mestu gde je bila srednjovekovna, zadužbina Nikole Skobaljića, koju su Turci po osvajanju ovih krajeva uništili. Predanje kazuje da se narod vekovima okupljao na kamenim ostacima srušene crkve, kao mestu za očuvanje vere i samopouzdanja u teškim vremenima. Tim nadahnućem vođeni, viđeniji Ijudi iz Vučja onog vremena, sa Vanom Teokarević, udovicom prvog iz loze Teokarevića, Dimitrija, na čelu podigli su na temeIjima stare-novu crkvu, prema mnogim mišljenjima značajno i originalno ostvarenje novijeg srpskog crkvenog graditeljstva.

 

Prema zapisima koji datiraju iz prve  polovine XX veka, na  reci Vučjanki je postojalo trinaest vodenica smeštenih u delu toka sa najvećim padom i sve su radile, uglavnom mlele žito.Neke od tih vodenica i danas rade i melju pšenicu i kukuruz na tradicionalan način.

 

Pogledajte i ostale slike iz naše galerije: